Één ding is zeker: de Nederlander heeft het compliment niet uitgevonden. Hij kent het woord, maar daar is ook alles mee gezegd. Het moet ooit een buitenlander geweest zijn die hem daarop wees dat het mogelijk was om iets positiefs te zeggen over een ander mens. Dat was voor de Nederlander even absurd als beweren dat ijsberen kunnen vliegen. En tot op de dag van vandaag kan hij er maar niet aan wennen. Ik bedoel, hij heeft wel positieve gedachten over zijn medemensen en zijn klanten. Maar, het uitspreken van die positieve gedachten brengt hem onmiddellijk in problemen. Één van de problemen die de Nederlander ervaart met geven van complimenten, heeft te maken met een fundamenteel gebrek aan zelfvertrouwen. Iemand op een voetstuk zetten, betekent automatisch dat de complimentengever zelf een treetje lager komt te staan, oftewel: het licht wat hij op de ander doet schijnen, zet hem zelf te veel in de schaduw. En waarom zou hij dat vrijwillig doen, als hij zich toch al niet zo zelfverzekerd voelt?  

Hoewel het geven van een compliment gratis is, is dat nu juist voor de Nederlander ook een probleem. Iets van waarde weggeven is alleen maar te verantwoorden als de ander het ook echt verdiend heeft. En in het verlengde daarvan is de Nederlander ook bang; bang dat zijn loftuitingen er toe zullen leiden dat de ander lui, verwend en arrogant wordt (die gast moet niet het idee krijgen dat hij er al is). Over angst gesproken: vooral binnen bestaande relaties is de Nederlander bang dat hij, door vleierij zijn machtspositie ondermijnt: ‘als ik ook nog enthousiast ga doen over zijn/haar carrière dan steekt hij/zij thuis al helemaal geen poot uit’. Op de werkvloer is het onder collega’s al niet veel beter: ‘hij moet niet weten hoe goed ik hem vindt, anders neemt hij mijn baan gewoon over’.  Wat de intentie ook mag zijn, de Nederlander beschouwt intermenselijk geflirt domweg als aanstellerij, (doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg); een visie die alleen maar zijn eigen houterigheid en emotionele geremdheid verraadt.

Het geven van kleine complimenten (wat een mooie stropdas) als ook van grootse complimenten (wat bent u toch een bijzonder persoon) is dé manier bij uitstek om uw klant aangenaam te verrassen.    

Bron: Complimentenkramp door J. Wijnberg, psycholoog